Niet gezien?

Als wij vertrekken zijn er al enkele schepen meer uit de haven weg. Het weer is bewolkt en waterkoud. Wat een verschil met gister.

We varen weg van Maasbracht en gaan richting het noorden. Gewoon koetel de koet, klein beetje stroom mee. Af en toe weer een vrachtschip met een blauw bord. Voor de rest doorvaren.

Op een gegeven moment komen we bij een gierpont. Gelukkig voer er net een vrachtschip voor ons zodat we konden doorvaren. Later komen we bij een fietspontje zonder kabel. Deze wachte echt tot het laatste moment met los gaan en voer rechtstreeks op ons af, dat pontje had met veel gemak achter ons langs kunnen gaan, nu moest Arie vol in de ankers, schroef achteruit, maar weet dat met stroom mee wij ook een remweg hebben. Uiteindelijk lukte het om met vol vermogen achteruit te varen. Het schippertje van de pont lachte poeslief alsof hij dankbaar was dat hij voorrang kreeg. Dat heeft beroepsvaart ook, maar mag het niet afdwingen zonder een ander in gevaar te brengen. Gewoon bootje pesten.

Bij een van de sluizen voeren we het sluiskanaal net in en meldde Arie ons voor een schutting. Ook hier werd verbaasd gereageerd, mogelijk had hij ons over het hoofd gezien, maar was wel zo vriendelijk om de sluis weer te openen waar alleen 4 andere plezierjachtjes in lagen.

Uiteindelijk zijn we bij Venlo gestopt en een plekje gezocht. We werden wel geholpen door andere schippers. Als er een vrachtschip stroomafwaarts voorbij komt, staat er een geweldige stroming in het haventje. Boot goed vastmaken maar dan nog gaat deze ruim een meter heen en weer met behoorlijke krachten. De steigers kreunen er van.

Met die regenachtige dagen bleek het schoeisel aan boord niet meer helemaal waterdicht te zijn en zat mijn grote teen met iets te weinig ruimte. Dit gold ook voor de sloffen van Arie. Dus maar even naar Scapino en inkopen doen. In Maasbracht was er geen vuilcontainer zodat we daar nu ook graag vanaf wilde. Oude paar schoenen incluis.