Auteur archief: Ellie Barends

Het is redelijk lekker weer, behalve buiten de tent, dan waait je pruik af. Beetje weemoed.

Het valt wel mee hoeveel mensen er nog varen. Hadden we met dit weer niet verwacht.

Onderwijl al hier en daar wat spullen opruimen, de boot varende vort stofzuigen, een broodje eten en trossen klaar leggen voor het afmeren in onze eigen box.

Als we een lange tijd weg gaan halen we de vaste trossen, op maat gemaakt voor onze boot, weg van de steiger. In het verleden als er tijdens onze afwezigheid passanten in de box kwamen liggen werden deze soms gebruikt. Dat is geen probleem, maar netjes opruimen gebeurde niet. Met het gevolg dat ze wekenlang in het water hingen en vreselijk vies werden.

De fietsen worden op slot gezet en ingepakt, alle vaste trossen weer vastgezet, het meeste werk is al verzet. Morgen de kleding en het overige voedsel inpakken. Omdat we een afsluiting willen gaan we laatste keer deze vakantie uit eten.

Als we terug op de haven komen lopen daar ook andere bootbuurtjes en hebben we op de steiger de vakantieverhalen nog uitgewisseld. Het wordt alweer een stuk kouder, de wind zet op, er komt straks een buitje aan. We stappen ieder op het eigen schip.

Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan. De tijd van gaan is nu gekomen. Het is weer voorbij die mooie zomer. Wat hebben we veel beleefd. Ons motto, “we gaan waar de wind ons brengt” is ten dele uitgekomen, dit jaar kwamen er ook andere omstandigheden bij die onze reis bepaalden.

Onderweg zijn er veel vrienden en kennissen komen buurten, leuke bootbuurtjes ontmoet en veel samen gelachen en gegeten.

Heel veel avonturen beleefd en over geschreven. Voor ons een dagboek en voor velen een reisje met ons mee. Dan stopt hier de blog van 2026, dit is geen afscheid maar een uitnodiging om de volgende keer weer met ons mee op vakantie te gaan.

Ahoy, Arie en Ellie

Heerlijk een paar dagen op het eiland Aegehoek gelegen. Beschut voor de wind en niet hoeven varen omdat het regent.

Zaterdag was het wat weer betreft heel wisselvallig.

Na een waardeloze nacht door een ongelooflijk hoeveelheid muggen aan boord, een zonnetje en onder de tent 24 graden. Mooie nazomerdag. Hoe er zoveel muggen aan boord zijn gekomen is ons een raadsel. Zeker meer dan 50 moorden gepleegd met de elektrisch muggenracket.

Plan was maandag tanken, dat is uitgesteld. Zoveel regen. Nu is het niet zo erg met regen te varen, tanken wordt een ander verhaal, dan kan het inregenen bij het vulgat van de tank. Dus nog een dagje blijven liggen. Geen moeite mee.

Als we het slootje uitvaren krijgen we de bevestiging dat we echt een kostelijk plekje hadden. Nu heeft de wind weer vrij spel.

Op naar Fonejacht, ongeveer een uurtje varen. Het weer is heerlijk, de wind is stevig. Voor ons vaart een groot vrachtschip, dwars door het kanaal, ook deze heeft last van de zijwind. Zij varen door, wij draaien om voor de tankboot.

We hebben de keus om stuurboord of bakboord af te meren. De beide vulopeningen open, één vullen, ander ontluchten. Dan zie je ook meteen waarom Arie liever niet in de regen wil tanken. Niemand vindt water in de brandstoftank leuk. GTL, wat we meestal tanken is niet meer te koop. De raffinaderij in Iran is opgeblazen. Nu hebben we HVO100, schijnt net zo goed te zijn? Meteen de lege gasfles omgewisseld voor een volle. Kost ook al € 42,00 Dan afrekenen. 349 liter brandstof á € 2,70 per liter, met gasfles erbij € 988,00 armer. Arie wil aan het eind van het seizoen de boot aftanken, scheelt in de winter condens in de tank. Afgelopen jaar nog redelijk goedkoop kunnen vullen. Dit jaar niet gelukt. Maar of de prijs ooit nog naar beneden zal gaan?

Het te mooi weer om terug naar de haven te gaan. We varen de Alde Feanen in op zoek naar een geschikt plekje. Inmiddels varen we al 20 jaar door Friesland en toch ziet Arie ineens een plek waar we nog nooit gelegen hebben. Meer, hij zag Marrekritebolders tussen de bomen door.  Om de landtong heen gevaren, dit juweeltje is waar we afgemeerd zijn.

Aan de overzijde wat woonboten. Niet te zien of het permanente bewoning is of zomerhuis. Zo ver weg, geen last van inkijk.

Vorig jaar gezien in de Biesbosch, nu herkend in Friesland. Zag ze gister op op de Aegehoek. Deze wil je niet in je eigen tuin hebben, hoe leuk ook.

Morgen gaan we echt terug naar de haven. Wederom door de vooruitzichten van regen en veel harde wind. Deze dag steken we nog in onze zak.

Ahoy, Arie en Ellie

We hoeven niets en we moeten niets. We kunnen ook niets doen. De hele dag is het 🌥🌫🌧💧🌬🌤🌫🌧💧🌬🌥🌫🌧💧🌬🌤🌫🌧💧🌬 en zo wisseld het de hele dag.

De laatste keer dat we het bootje gebruikt hebben was op zout water. Nu het even droog blijft, het bootje te water en gestart. Zo kan het zout er uitgespoeld worden en is het klaar, of we nu nog wel of niet ermee gaan varen.

Het waait momenteel windkracht 4, we zien andere bootjes lekker klotsen, de bijboot is klaar en gaat weer op de beugels.

Onderwijl zijn er wat boten vertrokken en bijgekomen. Ofwel, ik zit weer achter de geraniums. 😁 Soms is het heel lekker, stil zitten en dom kijken. Zal het nog eens gaan missen.

Een hele groep kinderen met zeilbootjes, één groot feest, zelfs nog twee wedstrijden gezeild. Petje af voor alle begeleiding.

Voor de rest nog wat zitten haken, de nodige puzzeltjes gedaan, de laatste appeltaart gegeten, eten gekookt en afgewassen. Spannend. 🫪

Voor het eerst deze vakantie de kachel aan in de tent. Knus, lekker behaaglijk, koppie thee en borreltje er bij.

Dat was het wel zo’n beetje vandaag. Kan er niet meer van maken. Morgen (zondag) blijven we ook liggen. Maandag gaan we varen om te tanken. Dan komt ook de volgende blog weer. Weinig avontuur momenteel.

Ahoy, Arie en Ellie

Vandaag maken we een langere tocht. Rekening houdend met het weer. Voor nu zou het voorlopig tot een uur of 4 droog blijven.

Ik merk dat foto’s maken nu veel stroever gaat. Met dit weer zijn ze lang zo mooi niet om te bekijken. Saai zelfs.

Ook het varen is een beetje saai. Maar dankzij de fruitbak van Engel gaan we gewoon lekkere dingen maken.

Toch valt het ons op hoeveel schepen er nog varen. Natuurlijk veel huurschepen. Watersporters met eigen schepen, misschien de grijze vloot zoals wij. Het zou ook kunnen omdat het vrijdag is en er nog wat weekendgangers zijn.

We varen richting de Alde Feanen. Daar is altijd een plek waar je ergens uit de wind kunt liggen. Met de app Windy gekeken naar de komende dagen wat geschikte plekjes zijn. Daarvan is het eiland de Aegehoek een favoriet. We hebben mazzel. Of aan het gras of de steiger. We kiezen voor de steiger, iets minder vervelend dan aan het graskantje, zeker met nat gras wat je aan boord loopt.

Hier liggen we heerlijk beschut ook als de wind wat heen en weer zwalkt. Vlak na ons is aan het graskantje (linksvoor) nog een boot aangelegd.

Het is al ruim lunchtijd geweest. Nu smullen we van de uienkruier, even warm gemaakt in de oven, met versgeperste sinaasappelsap.

Met de bloem die we eerder gekregen hadden en de appels, lekker kokkerellen. Daar morgen de andere helft van. 😋 Rond 5 uur trekt de wind aan en komen de buien. Arie heeft de trossen nogmaals gecontroleerd. We zien onze voorbuurman hetzelde doen.

Als maaltijd heerlijk kipkluif uit de oven met waldorfsalade. Wat hebben we het “slecht” aan boord. Besloten om hier 2 of 3 nachten te blijven. De boot moet afgetankt worden, de brandstofboot bij Fonejacht is maandag weer open. Waarschijnlijk zijn we een paar dagen eerder thuis dan gepland.  We zien wel.

Ahoy, Arie en Ellie

Aan de temperatuur in de nacht merk je dat we tegen het najaar lopen. Het was vanmorgen 13 graden. Zodra de zon schijnt is het onder de tent al gauw behaaglijk.

Het zal nog een mooie dag worden, morgen zijn de weergoden ons minder gezind. Pakken de fietsen en besluiten naar Oudemirdum te gaan. Daar te lunchen en dan terug. Route uitgestippeld met de fietsroutepunten, makkelijk.

De route is heel wisselend, soms langs een autoweg of dwars door het bos. Maar altijd mooie plaatjes.

Huize Kippenburg zijn we drie jaar geleden ook langs gefietst het is niet bewoond maar is te huur per week of weekend.

Fietsend met de mobiel in de hand foto’s gemaakt. Fietst niet fijn. Zeker niet op kronkelende fietspaden.

Tijd voor de lunch bij deze bakker. Herinneringen van Arie zijn jeugd. Toen was de bakker er ook al. Vele jaren met zijn ouders op vakantie in een huisje bij Oudemirdem. Nu is er een terras en veel lekkers.

Meteen een uienkruier gekocht, morgen in de oven en nog een keer smullen.

We fietsen het park in, Arie zoekt naar het huisje waar ze altijd zaten. De plek gevonden, het huisje was nu van steen. Dit verhaal is zeker 55 jaar oud. Zal iets te maken gehad hebben met hout, asbest, ouderwets en modernisering,  gewoon niet meer van deze tijd.

Onderwijl ben ik nog nieuwsgieriger naar dit huis.

De Kippenburg is een monumentaal gebouw op het gelijknamige landgoed. Het is een rijksmonument en gebouwd in 1832. De oorspronkelijke functie was hoenderfokkerij en later herberg. Er mocht geen sterke drank geschonken worden. ( Daar hadden ze wat op gevonden in het huurcontract?)

Ter plekke besloten om de volgende keer dat we in Balk zijn met onze bijboot deze route te gaan varen. Het weer houd ons tegen om een extra nachtje in deze haven te blijven.

Aan de andere kant van de lutz even afstappen, er staat een bestelbus voor ons waar op dit hele smalle straatje geen plaats is om er links of rechts langs te kunnen met de fiets. Dan maar een gekke foto, een oude Opel Kadett uit 1973.

Wanneer we terug aan boord zijn, leeg kratje achterop, tassen mee en provianderen bij de Plus. Heerlijk gegeten en genieten van de laatste zonnestralen. Zal mij benieuwen wat code geel ons vannacht brengen gaat.

Ahoy, Arie en Ellie

Vroeg op en dan zie ik zo een mooie lucht.

We starten de motor en gaan weer op pad. Gaandeweg besluiten we om naar Balk te gaan. Mooi, klein, idyllisch en een prachtige omgeving om te fietsen. Gezien de weersvoorspellingen zal het komend weekend heel beroerd weer gaan worden.

Het weer is goed, zonnetje maar ook veel wind. Daarom niet naar één van de eilandjes.

Als we de bocht door komen, is er net een boot door en gaat de brug weer dicht. Dat is nou jammer. We hebben de wind in de rug, dat is altijd wat lastig om stil te blijven liggen. De brug gaat weer open, er komen 2 schepen door en gaat meteen weer dicht. Jammer, wij waren er eerder maar de brugwachter beslist.

Wij wachten en wachten. Dan kan het bord op de brug maar één ding betekenen.

Blijven dobberen totdat je de bus over de brug ziet rijden. Gelukkig duurde dat niet zolang.

Het is al tegen drie uur dat we afmeren. Er is ruim 33 km gevaren op smalle watertjes met een snelheidsbeperking. Onderwijl nog wat zitten haken. We blijven hier twee nachten en pakken morgen de fiets. Er is ook een supermarkt om te provianderen.

We hebben heerlijke kerrierijst met kip en perzikken gegeten. Zoveel dat we het toetje achterwege hebben gelaten.

Ahoy, Arie en Ellie

Een halve nacht wakker liggen en dan pas op 10 uur wakker worden. We twijfelen wat we zullen doen. Toch maar varen.

De route is anders dan op de heenweg. Toen zijn we via Steenwijk gegaan. Op dit gedeelte water is het korter varen, mag je maar 6 km per uur. Duurt wat langer maar is zeker de moeite waard.

We zijn best wel een tijdje onderweg geweest, het zonnetje schijnt, mooie omgeving, bakkie koffie/thee erbij, wie doet ons wat.

Een jachthaven waar we op de heenweg ook gelegen hebben. Deze ligt gewoon lekker op de route. Nog meer voordeel: stroom, de hele boot weer doorgeweest met de stofzuiger en gebruik gemaakt van de wasmachine en droger. Daarvoor moest ik wel eerst een jachthavenpas halen met borg om het gebouwtje in te kunnen. De receptie is helemaal aan het andere eind van dit recreatiecentrum.

We liggen op een leuk plekje maar voor mij wat omlopen naar het washok. Gaat prima met de fiets, ook over het gras.

Het was een mooi stukje varen en de rest van de dag wat huishoudelijk werk en genieten van het zonnetje. Morgen weer zo’n dag?

Ahoy, Arie en Ellie

We gaan varen, naar adres onbekend, we zien wel waar het schip strand.

Over drie weken zie ik haar weer. Klusje in Emmeloord en gezellig een overnachting bij Engel. Iets met nuttig en aangenaam. 😉

Dit zag ik als eerste vanmorgen. Veiligheidsrisico’s worden hier met handen en voeten getreden. Voor de EHBO en BHVers onder ons. Zelfs in de vakantie met werk bezig. 😱 Wel een werkbusje gezien maar geheel wit. Geen reclame. Zou ik ook niet doen als er zo gewerkt wordt.

Waar we op de heenweg stuurboord uit gegaan zijn, gaan we nu weer stuurboord uit richting de Beulaker en Belterwiede.

Voor ons ligt een leuk sleepbootje, daar houden we wel van. Toch een vermoeden dat het scheepje net een nieuwe en onervaren eigenaar heeft. De sluis gaat open maar de lichten staan nog op rood. Er kan nog een schip uitkomen. Het slepertje maakt los en vaart vooruit, om even later weer vol achteruit te slaan. Er kwam nog een boot uit. Vervolgens gaan de lichten op groen, invaren mag, gaat het slepertje in het midden van de kolk liggen. Daar komt de sluismeester een stokje voor steken en vraagt of ze voor in de sluis willen gaan liggen. En onderwijl dobberen alle andere schepen rond. Naar voren doen ze vanaf de boot met de handen tegen de muur duwen. Waanzin, die slepertjes zijn me een partij zwaar. Zelf ons schip is al 13 ton. Dus dobberen we nog even verder. Al met al duurt het vastmaken in de sluis zo lang dat de sluismeester de sluisdeuren dicht doet en de brug laat zakken. De autofile wordt steeds langer. Helaas konden deze schutting niet alle schepen mee door dit oponthoud. Wanneer de deuren voor ons opengaan, de lichten staan nog op rood, vaart het slepertje er al uit. De sluismeester roept 2x via de luidsprekers dat ze moeten wachten, dat je niet door rood mag varen. Helaas aan dovemansoren.

Het is heerlijk weer, zonnetje, licht briesje, soms een wolkje voor de zon maar de temperatuur is prima.

Als we na het meer het kanaal invaren is daar een heel aanlokkelijke steiger. Geweldig uitzicht, gunstig ten opzichte van de wind en voldoende ruimte. We kijken elkaar aan, gooien de fenders overboord en meren af aan de steiger.

We hebben de boot helemaal aan het eind van de steiger gelegd. Dan kan er geen ander schip meer achter liggen en houd je het mooie uitzicht.

Geprobeerd om een “simpel” patroon te haken. Zo simpel is dat toch niet, je blijft tellen. Het maakt ook je hoofd leeg, dat wel. Toch redelijk gelukt, al zeg ik dat zelf.

Als eten hadden we kip in honing-mosterdsaus met gebakken aardappelen en peertjes. Zo lekker.

In de loop van de middag is de rest van de steiger ook vol komen te liggen.

Het is soms gewoon niet uit te leggen hoe wij het op het water met onze boot ervaren. Hopenlijk dat de foto’s dat wel kunnen. Toen we vanochtend uit Meppel vertrokken gingen we het avontureren. Aan het eind van de dag genieten we van dit prachtige plekje.

Ahoy, Arie en Ellie

Bijtijds opgestaan. Eerst onze zoon bellen voor zijn verjaardag.

Daarna een klein stukje varen van Zwartsluis naar Meppel. Het is wat wisselvallig weer. Soms zon, dan regen en een koud windje. Met een klein zonnetje meren we aan in Meppel.

Een half uurtje later staat Engel met Piet in de auto voor de deur. We gaan met hen mee naar “De luie Tuinman”. Daar hebben we al jaren over gehoord, nu gaan we het zelf meemaken.

We beginnen met een bak koffie/thee en een gebakje. Je kijkt je ogen uit met wat er allemaal te zien en te koop is. En het zelfgemaakte gebak smaakt heerlijk. Daarna gaan we een rondje maken in de tuinen.

Teveel om op te noemen wat we gezien hebben. Deze foto’s zijn een mini impressie.

Als afsluiting uit eten, lekkere slibtongetjes als specialiteit van de dag. Die waren ook zo op.

Engel heeft ons daarna weer naar de boot gebracht. Nog een paar spelletjes gedaan. Wat is deze dag omgevlogen. We hebben er weer prachtige herinneringen bij gemaakt.

Ahoy, Arie en Ellie

Heerlijk uitgeslapen. Gister ons dekbed op bed gelegd, het sprei wordt nu te koud. We hebben nog even getwijfeld om een dag extra te blijven liggen. Maar kijkend naar de lucht voorspeld het niet veel goeds. Het weerbericht is onbetrouwbaar. Om met het bijbootje rond te varen is er teveel wind en het water te knobbelig. Dus trossen los.

De windzijde laten we dicht, de andere kant een flap open. Dan komt er ineens een gigantische bui dat ook die gesloten wordt. Als de bui over is, de zon zich even laat zien en voelen, de boel weer opengooien. Zo blijf je lekker bezig. Doel is Zwartsluis. Afwachten of er een leuk plekje is.

We hebben een plekje gevonden aan een langsteiger. Nooit opgevallen dat het een passantensteiger was. Deze lag altijd mudvol. Nu mazzel voor ons.

Ons uitzicht om ons heen is mooi, waaronder de botter en de oude schuur er achter.

In de buurt

Engel weet dat we naar Meppel komen. Ze kan niet wachten om ons te zien. Altijd welkom. Heerlijk bijpraten, ziekte en zeertjes maar ook leuke verhalen die we meegemaakt hebben. En ja, Mirjam, Nel en Eric (Lotusinstructeurs en jaargenoten 1999) gaan over de tong. Die tong wordt gevoed met kibbeling, shoarma, sla en druiven. Heerlijk.

Het moet er na het eten maar van komen, een spelletje Mormelpot. Lachen, gieren, brullen. We blijven het spelen. Soms verliezen maar ook winnen. Tegen de tijd dat we een lichtje gaan aandoen is het tijd voor Engel om huiswaarts te gaan.

Morgen nog een klein stukje varen naar Meppel. Gaan we naar “de Luie Tuinman”. Heeft Engel het al jaren over, nu eindelijk zelf een keer heen. Als we het toch over eten hebben, er is al een tafeltje gereserveerd voor ons avondeten. Wat wil een mens nog meer……

Ahoy, Arie en Ellie

We gaan richting het najaar. In de ochtend waren alle ramen beslagen, het eerste voorteken. De nachten worden kouder.

Even na 9 uur gaan we op route. Het is behoorlijk bewolkt maar geen regen. Op naar het noorden. Soms kom je hele trieste beelden tegen.

Richting de Reevesluis is het zomaar druk met bootjes. Ook lijkt het even of de sluis op dubbel rood staat. Stremming? Nee toch niet. We zien er schepen uitkomen. Wij mogen er allemaal in.

Weer verder door richting het Ketelmeer. Het lijkt alsof het zonnetje begint door te komen, altijd lekker.

Uiteindelijk meren we af bij het Kattendiep. Een soort vluchthaventje. Verleden jaar voor het eerst ontdekt en lekker rustig om te liggen.

Langzamerhand loopt de temperatuur verder op. Het is kortebroekenweer

Ineens komen er twee snelle bootjes. Natuurbehoud, Omgevingsdienst Gooi, vecht en Flevoland en de tweede Omgevingsdienst Lelystad.

Dus ga ik achter de geraniums zitten. Ze zijn lang bezig geweest, papieren bij zich, boot en bijboot onderzocht. Door de bossages aan het zoeken geweest, in gesprek met de eigenaar en anderen die daar waren. Helaas de nieuwsgierigheid is niet bevredigd maar ben wel een uurtje lief geweest.

Later in de middag loopt het haventje helemaal vol. De laatste boot gaat zelfs dubbel liggen. Het is vrijdagavond, het weekend beloofd nog mooi te worden en aan de plaatsnamen achter op de schepen te lezen komen veel schepen hier vaker. Ze kennen elkaar. Zo hebben we ook in Friesland van die bepaalde plekken in de weekenden.

Ahoy, Arie en Ellie

We zijn vanmorgen om 9 uur door de Havenmeester gewekt. “Waarom we nog niet betaald hadden voor de ligplaats.” De havenmeester was niet geweest gisteravond, was ons antwoord. Klopt want je moet betalen bij de betaalautomaat bij het havenkantoor. Moet je ook net maar weten. Gelukkig konden we nu wel meteen bij hem betalen.

Vervolgens besloten om nog een nachtje te blijven, naar het havenkantoor gelopen, betaald bij de automaat. Krijg je meteen een code voor de afbalbak. Handig, zijn we daar ook weer vanaf. Vervolgens de fietsen gepakt en boodschappen kopen bij de Jumbo. Een paar dagen vooruit, en lekkere broodjes voor de lunch.

Na het eten besloten om naar het orgelmuseum te gaan. Dan maakt het niet uit als het regent.

De hedendaagse pijporgels worden grotendeels nog steeds op dezelfde manier gemaakt.

Het pand waarin de orgelmuseum zit sinds 2014, is gebouwd in 1396. Eerst woonde er een rentmeester in, een paar jaar later werd dit het stadhuis van Elburg. De schouw staat in de Burgermeesterskamer. Er zit heel veel symboliek in de afbeeldingen op de schouw.

Het is geen rolstoelvriendelijk museum, allemaal trappen en trappetjes, gelukkig met goede trapleuningen die ook volledig als marmer beschilderd waren.

Wanneer we terugfietsen staat er op de hoek van de haven een viskar. Als diner heerlijke kibbeling gegeten. We kregen veel waar voor ons geld. De bak kwam niet leeg.

Het weer is rommelig, dan weer zon, tent open, regen, tent dicht, om en om. We lezen van de weerswaarschuwing code geel. De donder hebben we alleen in de verte gehoord.

We vermaken ons met het spel mormelpot en is er weer een dag voorbij.

Ahoy, Arie en Ellie

Wakker geworden met regen.

Bij even een droog moment gaan we toch op pad. Doel is Elburg. Geen oponthoud onderweg en verder ook niets bijzonders. Trouwens van regenfoto’s raakt iedereen in mineurstemming.

Grappig, we liggen juist vast, komt er een appje of we net afgemeerd zijn in Elburg. Ja dus. Via de AIS gezien waar we varen en via de webcam gezien dat we afmeerden. Ondanks de bewolking hebben we de boot droog in de box kunnen varen.

We hebben nog een paar uurtjes en gaan naar het Museum. Dit is in een oud Agnietenklooster uit de late Middeleeuwen. Een tijdelijke wisselende tentoonstelling, diverse zalen, een deel schildersmuseum en bijna dezelfde verhalen over boeren en vissers toen het nog Zuiderzee was.

Na het museumbezoek gezellig door Elburg gewandeld. Veel kraampjes, soort braderie, en hebben een oud spelletje gekocht. “Mormelpot”

We voelen al wandelend de kou en vocht in de lucht, de volgende bui komt er aan. Eerst nog langs de visafslag. Gerestaureerd pand, gratis toegankelijk. We voelen de eerste spetters, iets steviger stappen en komen droog op de boot.

Aan boord heerlijke kippiekluif gegeten en nu een spelletje Mormelpot spelen.

Ahoy, Arie en Ellie

Rond 10 uur zijn we vertrokken uit Bunschoten-Spakenburg. Het is opgehouden met zachtjes regenen. De ruitenwisser staat continue aan. De regenjassen hangen nat onder de tent. Het is zelfs zoveel minder zicht dat ook de navigatie-verlichting aan staat. Het enige obstakel is de Nijkerkersluis. Volgens de almanak draait deze alleen op de hele en halve uren. Wat het  nu is met de huidige waterstanden weten we niet.

Wanneer we afmeren bij de sluis is het 3 minuten voor half. De sluis vaart aan onze kant uit met behoorlijk wat schepen er in. Aanname: de sluismeester is aan het sparen, afwachten wanneer we geschut worden. Wanneer de sluis leeg is springt het licht op groen. We mogen invaren maar zijn ook de enige boot, in de verste verte achter ons geen andere schepen. Arie vaart in de sluis naar voren, we maken de boot vast aan de bolders en kijken dan om wat er verder gaat gebeuren. Zijn de sluisdeuren achter ons al bijna dicht. En dat voor maar 1 boot?

Voorzichtig probeer ik te kijken of er aan de andere zijde een vrachtschip komt. Beroeps, dus voorrang. Niet te zien. De deuren voor ons gaan open, er liggen 4 schepen al te wachten. Waarvan één heel groot jacht, meer dan 20 meter lang. Arie ziet op de plotter dat dit schip een Europanummer heeft. Mogelijk een beroepsschip. Dat zou de enige reden kunnen zijn waardoor we zo snel geschut zijn. Daar hebben we in dit geval geen enkel probleem mee. Na nog een aantal kilometer varen meren we af in Zeewolde.

Donkere dreigende wolken, geen regen van betekenis meer.

In de buurt:

Een lokatie via whatsapp en belletje met Mirjam en Marcel. Ze wonen in Zeewolde. We zijn er al, ze willen eerst nog naar Ikea in Amersfoort, of ik zin heb om mee te gaan. Natuurlijk. Dat laat ik me geen tweede keer vragen. Hoe veranderlijk of avontuurlijk wil je het hebben.

Na Ikea terug naar de boot. € 17,50 armer valt dus mee met de aankopen. Verder bijkletsen, alle do’s en don’ts besproken, er achterkomen dat de jaren voorbijvliegen en ouderdom die met gebreken komt. Ach, wie niet.

Om de inwendige mens verder te verwennen gaan we heerlijk uit eten bij Fat Alice & Moody Cracker. Aanrader, ze hebben er heerlijke spareribs en meer.

Het was ouderwets gezellig en jammer dat deze uren voorbijgevlogen zijn.

De vaarkaart er bij gepakt en gekeken naar de weersverwachting. Naar alle waarschijnlijkheid zal het Elburg worden, zeker weten doen we het pas als we er afgemeerd zijn.

Ahoy, Arie en Ellie

Zondag is zondag, en echt een rustdag geweest. Heerlijk uitgeslapen, zonnetje erbij en genieten op het achterdek. Echt de laatste mooie dag.

Maandagmorgen, 10 uur de motor gestart. Klein stukje varen naar Bunschoten-Spakenburg. Altijd leuk om alle oude schepen te zien. Het weer is finaal omgeslagen. Dreigende wolken onderweg op de Randmeren en helaas niet droog kunnen afmeren.

Tijdens het afmeren schiet één van de fenders (stootwillen) tussen de boot en de wal omhoog. Om te voorkomen dat het schip tegen de kant botst, probeer ik zo snel mogelijk van boord af te komen om het tegen te houden. Dat lukt. Alleen omdat ik mijn rechterknie niet zo snel kan buigen blijft mijn (nieuwe) slipper haken en valt te water. Toch eerst de boot grotendeels vast leggen, Arie pakt de pikhaak erbij en even later zowaar weer boven water. Na een paar uurtjes drogen kunnen ze weer aan.

Eerst wat gegeten, fietsjes gepakt en naar het Bunschoter Museum geweest.

De geschiedenis verteld dat er in het verleden vooral boeren en vissers waren. Toen het IJsselmeer nog Zuiderzee was, zijn er onnoemelijk veel overstromingen geweest. Wanneer de Afsluitdijk kwam werden de overstromingen een stuk minder, maar de vis ook. Zo hebben ze hier vele bakens verzet. Die slogan wordt nog steeds gebruikt na vele veranderingen die er geweest zijn.

Na het Museum boodschappen gedaan bij de Lidl en vervolgens een klein bezoekje aan de Action. Nieuw lampje gekocht voor op tafel en wat kraaltjes om het haakwerk op te leuken.

Vanavond nog wat vloggers bekijken. Morgen richting Zeewolde. Het worden voorlopig regenachtige dagen, vandaag pas de eerste keer dit jaar onze museumkaart gebruikt, dat zal nu vaker zijn, ook leuk.

Ahoy, Arie en Ellie

Jammer die schade aan de beugel van het bijbootje. Arie kon het toch niet laten en is later in de avond bezig geweest met de noodreparatie.

Vanmorgen was het koud, nat en wat onweer. Jammer maar we gunnen het nu de natuur. Al snel is er weer veel reuring op het water. Soms komen er best hele mooie schepen voorbij.

We varen verder over de vecht, het blijft een mooi stukje vaarwater. Met een max van 9 km per uur en bij woonboten nog 6 km. Alle tijd om het rustig te bekijken.

In alle jaren dat we over de vecht varen hebben we nog nooit meegemaakt dat de brug voor ons open ging. Wij doen gewoon het mastje naar beneden. Dat hoefde nu niet.

Hier waren zoveel boten die er door moesten dat de brugwachter stond te zwaaien dat er opgeschoten moest worden. De volgende trein wacht niet. Dat geeft te denken dat het een file bij de Muidersluis wordt.

Wanneer we de sluis uitvaren komt er een tjalk met passagiers van de kant. Beroeps dus voorrang. Daarachter hangen met een gangetje van 4 km. Rechts op de foto het Muiderslot.

Mooi initiatief voor mensen met een laatste wens. Net als een wensambulance ook een boot.

https://www.stichtingvaarwens.nl/

Wij kunnen na de strekdam de tjalk voorbij en varen naar de Randmeren. Het weer is wat ongezellig en om de zoveel tijd een regenbui, alhoewel de naam groter is dan het aantal druppels wat naar beneden komt.

Bij de start van de vakantie ook gelegen. Vrij aan het begin van de randmeren. Kunnen we op ons gemak bekijken en bespreken wat we nog willen doen de komende drie weken. Van de havenmeester hoorde we dat ook het IJsselmeer na het voorjaar al 20 cm gezakt is. Dat is best een hele plas water van ons zoetwaterbekken. Gelukkig kunnen en mogen we hier nog overal varen.

Morgen is het zondag, zou zomaar eens een rustig ligdagje kunnen worden na zoveel kilometers………

Ahoy, Arie en Ellie

Om 9 uur liggen we voor de sluis bij Vianen, opgeroepen en we worden op onze wenken bedient.

Als we de sluis uitkomen ligt er een vrachtschip om naar binnen geschut te worden.

Dan een klein stukje stuurboord uit over de lek om bakboord uit naar de sluis te varen, het lekkanaal in.

Het vrachtschip rechts op de foto is een kegelschip. Daar zijn bijzondere regels voor.

Verkorte versie:

Een schip dat bepaalde brandbare stoffen vervoert, moet als bijkomend teken voeren:
a. ’s nachts: een blauw licht;
b. overdag: een blauwe kegel

Bij een voor de gezondheid schadelijke stoffen:
a. ’s nachts: twee blauwe lichten;
b. overdag: twee blauwe kegels

Bij bepaalde ontplofbare stoffen:
a. ’s nachts: drie blauwe lichten;
b. overdag: drie blauwe kegels

Afstand:

Een schip mag geen ligplaats nemen binnen de afstand:

1 kegel 10 meter

2 kegels 50 meter

3 kegels 100 meter.

2 of 3 kegelschepen moeten apart geschut worden, tenzij beide schepen kegels voeren. Weet je dat ook weer.

Dan nu het watertekort. De sluis is 225 m lang. Het eerste vrachtschip van 86 m gaat de sluis in aan bakboordzijde. Twee jachies (wij dus) mogen er stuurboord naast liggen, gebeurt normaal meestal ook niet. Het kegelschip komt dan helemaal achterin te liggen. Ook 86 meter lang. Is er minimaal 55 meter ruimte tussen de schepen, moet kunnen dit keer. We zijn in ieder geval geschut en kunnen onze reis vervolgen.

En dan een aantal uren door de klotsbak heen wat Amsterdam-Rijnkanaal heet. Was eigenlijk niet de bedoeling, de omstandigheden maken dat we deze weg ook terug nemen. In dit geval is het ook 3x zo druk dan normaal. De maximale snelheid mag 18 km zijn, het gemiddelde ligt nu op ongeveer 14 km. Wij varen gemiddeld 11 km per uur. Dat betekend dat we continue opgelopen worden.

Dit zijn van die momenten dat we allebei onze ogen de kost geven. De mobiel extra erbij voor de AIS, een tweede marifoon, een voor kanaal 10 en de tweede voor het blokkanaal, de plotter voor het overige. 

Voor ons komt er een huurboot uit het kanaal varen waar ook een vrachtschip vaart. Dat gaat gelukkig goed. Maar zodra er even geen schepen zijn, en dat is voor een huurboot alleen op zicht, pakken ze meteen het midden van het kanaal. Wij hebben al gezien dat er om de bocht alweer meerdere tegenliggers komen. De huurboot uiteindelijk ook en wijkt uit naar stuurboord. Achterom kijken staat niet in hun agenda. Wij worden opgelopen door een vrachtschip, de huurboot blijft in het midden varen. Dan de signaalhoorn van het vrachtschip, die is niet misselijk, geeft geen soelaas. Vervolgens een tweede keer en dan nog een derde zeer langgerekte toeter en twee matrozen gillend en zwaaiend op het voorschip. Ze kijken achterom, héhé, en varen naar de kant. Ze weten blijkbaar niet hoelang de remweg van een groot schip is. Later komt er nog een huurboot bij, en met zijn tweeën is het nog erger. Wanneer er verderop ook nog een vrachtschip tegemoetkomend komt varen van af stuurboordswal met een blauw bord op, is het helemaal feest.

Het A-R kanaal heeft zelfs bij de walkanten nog een diepte van 3 meter, daar hoef je niet voor midvaarwater te varen. Gelukkig gaan wij er bij Nigtevecht vanaf. Weg uit die klotsbak en terug op rustig vaarwater. Het zweet staat ons op het voorhoofd en dat is niet alleen door de hitte.

Bij Nigtevecht de brug door, varend over de vecht is er na een kleine kilometer een vrije ligplaats. Het is genoeg voor vandaag. Afmeren en een ijsje uit de vriezer. 😋🍦

Arie checkt even of alle landvasten goed zitten en ziet ineens dat een draagbeugel van het bijbootje scheef staat. We zien dat er verf gescheurd is en met een noodgang laten we het bootje zakken om te zien wat er aan de hand is.

Dat zal eerst gerepareerd moeten worden. Wat de oorzaak is…….? Geen idee maar er zullen tijdens het varen op het A-R kanaal beste krachten op uitgeoefend zijn. Arie wil meteen een noodvoorziening maken. Ik stel voor om tot morgen te wachten en het niet in deze hitte te doen, morgen is het 10 graden minder warm en kunnen we vroeg in de ochtend beginnen. Nu is er tijd om spullen klaar te maken en dan een afmeerbiertje. Vond hij een strak plan. We zijn boven de rivieren, nog een klein stukje naar het IJsselmeer en zien we wat we verder doen. Dus…..wordt vervolgd.

Ahoy, Arie en Ellie

Gisteravond begrepen we, tijdens het eten in het Botenhuis, van de havenmeester dat de sluis hierin Gorinchem op de hele uren zou schutten, de sluis bij Vianen op de halve uren. Vanmorgen bijtijds opgestaan, dan gaan we voor 9 uur bij de sluis liggen, 100 m verderop. Arie roept de sluis op en dan krijgen we te horen dat we om 10 uur geschut zullen gaan worden. Dus een uurtje wachten.

In de tussentijd waren er meerdere schepen bij gekomen. Het schutten ging redelijk hard, gelukkig omhoog, toch flink de boot in bedwang moeten houden.

Nu nog even door de “achterkant” van de stad, maar straks prachtig om te varen.

Enkele schepen slaan hier af. De Linge is doodlopend, dan kun je dezelfde weg weer terug varen. We hebben dat een aantal jaren terug gedaan, we vonden het niet de moeite waard. Smaken verschillen.

Hier ligt het altijd vol met schepen. Maximaal 14 dagen vrij liggen. Dat is te snappen voor sommige mensen. Uitzicht over een weids landschap en verder geen kosten. Mooi als je dan ook een fiets bij de hand hebt.

Het varen over het Merwede kanaal is dan ook absoluut niet vervelend. En koetelen we met een gemiddeld gangetje van 9 km per uur verder. Harder mag niet.

Voor deze hete dag feitelijk de verkeerde plek tussen de huizen. Het is bloedheet maar een noodzakelijke tussenstop. Op 5 min. afstand lopen is er een winkelcentrum en gaan we verse spullen inslaan voor de komende dagen. “Heerlijk” winkelen in de koelte. Actie bij de Jumbo: boven de 35 euro 2 gratis flessen Lipton Icetea. Nou ja, wel het statiegeld betalen.

Terwijl we op het achterdek zitten komen er twee dames op de fiets voorbij, een van de twee ziet de stoeprand over het hoofd en komt lelijk ten val. We kijken of ze ook zelf weer opstaat. Onderwijl staat de andere dame te discussieren met een omstander en iemand die uit het raam hangt over eventueel een icepack.  Niemand bemoeit zich met het slachtoffer. Dan loop ik heen voor hulp. Het blijkt een Duitse dame te zijn, dat wordt een uitdaging, mijn technisch EHBO duits is wat minder. Ze kan alles goed bewegen, voelt zich goed, alleen een akelige schaafwond op knie en elleboog. Onderwijl wordt haar fiets weer rechtop gezet en zijn de anderen verdwenen. Ik geef wat tips en vraag of ze voldoende verbandmateriaal bij zich hebben, zo niet kan ik dat ook aanbieden. Het schijnt niet nodig te zijn. Als ik terug loop naar onze boot is de bootbuurman nieuwsgierig naar de verwonding en knoop ik een praatje met hem aan, zo kan ik met een schuin oog kijken naar de dames of het goed gaat. Later stappen ze op en fietsen weg.

Het is alsof we achter de geraniums zitten: een moeder met twee kinderen, ongeveer 3 en 5 jaar, allebei met een fietsje. Ze laat de hond uit. Een van de kids vraagt aandacht van moeders maar krijgt die niet, zelfs niet na meerdere malen roepen, ze staat met de rug naar de kids. Hij gooit de fiets van een heuveltje af, geen sjoege van moeder. Onderwijl heeft de hond zijn behoefte gedaan. Stopt ze haar mobiel in de kontzak en neemt met de andere hand een slok uit de glas wijn die ze bij zich heeft. 🍷 Kind twee komt te vallen en huilt, moeders loopt met kind, hond, mobiel en glas wijn terug naar huis. Kind 1 zit verderop in het gras en wordt niet naar omgekeken. 5 minuten later komt papa, mobiel in zijn hand, hoofd voorover gebogen de tweede koter halen. De mobiel gaat eindelijk in zijn kontzak, kind op de schouders genomen en met de fiets in zijn hand komt ook dit kind “veilig” thuis. Je blijft je verbazen.

Terug naar onze reis. We begrijpen nu de uitleg van de havenmeester. De sluis bij Gorinchem draait op de even uren, die bij Vianen op de oneven uren. Dat betekend opnieuw om 9 uur bij de sluis liggen, de lek schuin oversteken en dan het Amsterdam Rijnkanaal op. 4 uur in de klotsbak terug naar het noorden. Waar we een plekje voor de nacht vinden is nog onbekend, gelukkig hebben we voldoende proviand aan boord.

Ahoy, Arie en Ellie

Wakker worden, wassen aankleden, bakkie thee/koffie en dan eerst soppen. Al het zout van de boot af. Je ziet overal witte vlekken van opgedroogd zout zitten. De buurtjes John en Karen zijn ook druk doende. De watertank vullen en klarigheid maken voor hun trip verder. John en ik gaan samen de schuld inlossen voor de overnachting. Mooie watersportwinkel hebben ze hier. Dan de trossen los, uitwuiven en varen we het Hollands Diep weer op.

Het gaat allemaal koeteldekoet. We zouden op de Merwede stroom tegen moeten hebben maar de afvoer van de rivier is zo weinig dat we er varende niet veel van merken.

Achter ons komt een speedboot, volgens Arie zichtbaar op de plotter, met 43 km per uur en een dikke snor. Voor ons een grote dikke snor van een Rijkswaterstaatboot. Vervolgens nemen ze gas terug en hebben contact met elkaar.

Ineens zien we de politieboot wegspurten achter een hele snelle speedboot, die waarschijnlijk véél te snel ging. Dan geeft de RP 73 gas en gaat  bakboord uit de Beneden-merwede op.

Het is echt niet zo dat we nooit een passagierschip zien, maar nu zijn het er in deze hoek van Nederland wel krankzinnig veel. Andere bestemmingen zoals Arnhem, de havens aan de IJssel of zelfs Rijnopwaarts naar Duitsland of verder kunnen ze niet meer komen. Maar de geboekte reis moet toch doorgaan.

Na het eten naar de boot, de laptop erbij, en live tv kijken. We hebben geen eclipsbril. Daarna geprobeerd zonder in de zon te kijken een foto zelf te maken.

Minder mooi nieuws is dat in Noord-Holland alle sluizen die tussen zoet en zout water liggen dicht gaan voor de watersport. Alleen nog vrachtschepen en alleen als de sluis vol licht, schutten. Mocht er plek zijn zou er mogenlijk nog wat pleziervaart mee kunnen. We hebben te doen met iedereen die nu op de Waddeneilanden liggen en terug naar huis willen.

Ons besluit om snel boven de rivieren te komen is goed geweest. We moeten enkel de Lek nog oversteken. Er is een sluisregime, alleen de hele uren draait de sluis richting het Merwedekanaal één keer. We beslissen verder per dag wat te doen via welk water en waar we afmeren

Ahoy, Arie en Ellie

Vroeg uit de veren. Vandaag een tocht waarvan we het einde nog niet weten. Voornemen is de Volkeraksluis halen en overnachten aan de achterzijde van de remming. Daar kun je de boot niet af, dat is niet erg als je slaapt.

Om kwart over 8 motor gestart en op weg naar de Kreekraksluis, we nemen dezelfde weg terug als we heen gekomen zijn, stroom mee is wel zo prettig en verder weinig oponthoud onderweg.

Als je de eerste foto’s zo ziet is het nog een laaghangende zon. Mooi maar vervelend tegenlicht.  De wind is venijnig koud, we hebben de lange broek en vest aan.

Stroom mee en wind tegen geeft over het algemeen hoge(re) golven. Daar hebben we nu weinig last van. Het is zeker niet druk op het water, de meeste andere schepen gingen bakboord uit, wij stuurboord.

Dat kleine sluisje bij Tholen waar maar 2 boten in passen. Mazzel, we zijn met twee boten. Het schutten gaat voorspoedig. Door de tegenwind en opspattend zout water is er bijna niet meer door de ramen heen te kijken.

Wanneer we op zoet water zijn zullen we de hele boot weer spoelen, zelfs de touwen voelen vies aan.

Overal zien we passagiersschepen, logisch, hier is nog genoeg water om te varen. Onderwijl horen en lezen we steeds meer berichten over stremmingen.

Na een redelijk rustige vaart over het Schelde -Rijnkanaal komen we op het Volkerak uit. Hier is het weer uitkijken geblazen met het beroepsgoederen vervoer. Zeker als net de sluis weer geleegd wordt. Deze vrachtschepen gaan zo hard dat je niet zomaar even voorlangs kan gaan. Wij moeten bakboord uit om naar de jachtensluis te gaan. Met vier ogen en de tijd nemen komen we heelhuids over.

“Al ziet met kerk en toren staan, dan is de reis nog niet gedaan” we zien de brug waarbij ook de Volkeraksluis is, toch zeker nog 40-50 minuten varen. Deze draait 1x per 2 uur. Opgezocht, om 15.20 uur wordt er vanaf onze kant geschut. Het zal er om hangen. Zo niet dan meren we toch af aan de achterkant van de remming. Wanneer we bij de sluis zijn en als laatste naar binnen varen hebben we nog 10 minuten over. Er zijn schepen die bijna 2 uur in de sluis hebben liggen wachten. Wat hebben we een mazzel.

We hadden verder niet bedacht wat we wilde doen als we door de Volkeraksluis heen zouden komen. De havengids er bij en daarin Jachthaven Noordschans gevonden. Ook nooit geweest. Ongeveer een uurtje na de sluis op het Hollands diep.

We hadden gebeld met de haven, er is nog plek. Bij binnenkomst een leuk plekje om af te meren. Achter ons vaart nog een bootje binnen. En komt aan de andere zijde te liggen.

Het is een vervelend windje om aan de andere zijde af te meren, we helpen ze. Praten nog wat na op de steiger, ze hebben deze boot pas sinds dit voorjaar. Als we 10 minuten later nog staan te kletsen nodigen ze ons uit voor een afmeerborreltje.

Helaas hebben zij ruim anderhalf uur in de sluis liggen wachten en dit is pas de eerste dag van de vakantie, dat is zeker zuur. Wilde eigenlijk naar Dordrecht maar gezien de tijd hier afgemeerd. Ze weten dat het eten hier goed is. Aangezien wij vandaag 8 uur en 72 kilometer gevaren hebben besluiten we lekker met zijn vieren een tafeltje te reserveren.

De eerste hap kip was een verrassing, zo ongelooflijk lekker, mals, heerlijk groente erbij en meer dan voldoende hoeveelheid. De sla en patat op tafel werd amper niet aangeraakt. Dit is voor herhaling vatbaar. Natuurlijk een heerlijke sorbet toe.

We nodigen de buren uit om onze boot te zien, nemen nog een borrel en dan is het zomaar tijd om naar bed te gaan. Dit was zeker niet wat we verwacht hadden vandaag. Wat een avontuur.

Ahoy, Arie en Ellie