Texel

18 mei 2024. Om half 7 gaat de wekker. Zeer vroeg, het tij bepaald onze tijd.

Voor ons, na een kwartiertje varen, de sluis om van het IJsselmeer naar de Waddenzee te varen. Er zijn alleen nog een aantal zeilboten die ook die kant opvaren.

Wanneer je van zoet water naar zout water vaart of omgekeerd, is er een ezelsbruggetje om je aan te houden. “Van zoet naar zout gaat altijd fout, van zout naar zoet gaat altijd goed”. Dat wil zeggen dat wanneer je zoals wij vandaag van zoet naar zout varen eerst achter vast moeten maken. Doe je dat niet dan gaat geheid het achterschip weg van de kant. Zout- en zoet water mengen niet maar worden twee lagen boven elkaar waardoor je een iets andere onderstroom krijgt. Het gebeurde dit keer helaas ook bij een zeilboot die achter ons afmeerde.

Varen op het Wad is een mooie belevenis. Kaarten er bij, plotter in de gaten houden, goed op de betonning letten en niet te vergeten, rekening met de stroming houden. Je houd de volgende boei goed in de gaten maar houd er wel afstand van. Niet voor niets roepen ze altijd dat de betonning net magneten zijn. Door de stroming heb je het idee dat je er tegenaan gaat varen. Het blijft spannend.

Zo varen we 3,5 uur op het Wad. Het is prachtig weer, klein beetje wind schuin achter, stroom mee en gangetje van gemiddeld 15,5 km. De tent helemaal open en genieten maar.

We weten inmiddels dat onze vrienden Ans en Hans al in de haven liggen, we mogen niet langszij omdat er nog een stuk of 10 catamarans komen. Die hadden we in Makkum al gezien.

In de middag pakken we de fietsen en gaan Oudeschild in. Tevens een museumbezoek. We komen net op een tijdstip dat er een paar minuten later een gids meegaat. Dat geeft nog meer informatie.

Het museum bevat alles wat tot nu toe op de reede van Texel gevonden is. Maar omdat hier ook overslag was werd er veel buitenlands spul uit alle windstreken verhandeld. Helaas vergingen daar ook veel schepen.

De jurk heeft onlangs veel publiciteit gehad. Het is ook prachtig. De jurk is fantastisch geconserveerd. De kast waar het in ligt heeft 25 mil gekost om de conservatie in stand te houden.

Vroeger werd alles wat op het strand gevonden werd gejut en mee naar huis genomen of zoals hier in het museum opgeslagen. Tegenwoordig zijn er strikte regels voor het jutten en opduiken.  Wij zijn ook weer een stukje wijzer geworden.

Als we aan boord zijn worden bij ons de stokbroodjes afgebakken en lopen we naar de Vigor. Hebben daar heerlijk met de Cobb zitten eten en werd het een beetje te laat om de blog nog te schrijven.

Ahoy, Arie en Ellie