Bijtijds vertrekken we vanuit de Woude, we kunnen nog droog de boot los maken en wegvaren, daarna komt toch de regen. We gaan richting de Zaan. Even verderop vaart er een werkschip voor ons getrokken door een sleepboot met de naam Jacoba. Maar deze gaat zo tergend langzaam dat we die inhalen. Als we achterom kijken zie je hoe de sleepboot flink zijn best doet op het spoor te blijven, de wind zet de sleep behoorlijk op zij. Wanneer we de brug via de marifoon vragen voor een opening wordt er niet meteen gereageerd. Later horen we de sleepboot ook om een opening vragen. Het is voor Arie een hele kunst om ons schip veilig drijvend te houden. Na de brugdoorvaart gaan we op normale snelheid verder. Een paar kilometer erna is de volgende brug en vragen we weer om een opening. Die gaat er komen alleen moeten we even wachten op een beroepsschip wat er ook aan komt. We kijken via de AIS app welk schip dat zal zijn. De enige die we zien is die sleepboot Jacoba. Dat meent die brugwachter tocht niet? Die is nog kilometers achter ons? Opnieuw het schip stil in de wind houden. Dus wachten. Na enige tijd gaat de brug toch open. Op de AIS zien we dat de Jacoba kilometers terug al afgemeerd is.
We varen verder over de Zaan totdat we uiteindelijk bij de Wilhelminasluis aankomen. Deze gaat vlot open en zijn we het enige schip in de sluis. We schutten naar boven en de deuren voor ons gaan daarna al vlot weer open. Nu nog wachten tot de brug open gaat. Het is waterkoud en de wind maakt het er niet lekkerder op. Zo staan we dan al een behoorlijk lange tijd met de lijnen in onze handen te wachten. Nog langer te wachten en kouder te krijgen. Ook zien we achter de brug andere schepen dobberen. Later zie ik iemand de trap oplopen, een aflosser? Die ook vreemd naar ons kijkt. Daarna gaat dan eindelijk de brug open.
Beroepsvaart moet tegenwoordig AIS hebben. Zo kun je realtime zien welke schepen er om je heen varen en wat hun scheepsnaam is. Op groter water en druk bevaarbare wateren een uitkomst. We denken er over dit komende winter ook aan te schaffen. Nu bekijken we het nog met een mobiele app. Surrogaat, maar wel doeltreffend en veilig.
Als we eenmaal op het Noordzeekanaal varen bellen we alvast de jachthaven voor een ligplaats. Die is er wel, onze lengte kan alleen aan de langsteiger en zullen we langzij een ander schip moeten liggen. Reserveren doen ze niet aan. Wij zullen er met een half uurtje zijn.
Op het Noordzeekanaal hebben we ook de AIS app aanstaan. Het is er behoorlijk druk en wachten of uitwijken doen beroepsschepen niet. Zeker de IJveren niet.
Eerst willen we netjes naast een ander stalen schip gaan liggen, maar dat mocht helaas niet. Wat er over bleef was langzij een kleiner zeilschip.
De mensen aan boord waren er niet zo blij mee. Ze liggen nu tegen een (boot)muur aan te kijken. Voor ons wordt het van en aan boord komen een uitdaging. Er zullen toch boodschappen gedaan moeten worden. Zie AIS kaartje rechtsboven bij de Jumbo. Daar is ook de Jachthaven.
Later op de avond komt er een bekend bootje de haven invaren, de Canicula. Ook van hen volgen wij de vlog. Ze gaan heel Nederland door en vertellen er altijd hele mooie bezienswaardigheden en achtergronden bij. Marieke heeft ook een hele mooie voice-over stem.
Gister voeren we door deze vlotbrug. Je vraagt je wel eens af hoe ze aan de naam komen van een kunstwerk.
Toen het Noordhollands-kanaal in 1824 gegraven werd maakten ze ook gebruik van watertjes om zo sneller door te kunnen graven. Op hoogte van de huidige vlotbrug was het riviertje de Rekere, daar is nu niets meer van terug te vinden behalve de naam op de vlotbrug.
Vanwege het 200 jarig bestaan van het NH kanaal, gaat de Canicula samen met een cameraman van TVNH een documetaire maken van Amsterdam naar Den Helder. Dit zal later op tv uitgezonden worden en zal het ook in de vlog van hen te zien zijn.
Wij eten een gebakken vissie, zien we de donkere wolken en dan koelt het alweer zo snel af dat we binnen gaan zitten.
Ahoy, Arie en Ellie
Varen met de Mirage 