Ellie Barends

Laatste dag.

14 december 2024.

Voor dat we naar Zuid Afrika kwamen had Ingbert ons een lijst met mogelijke bezienswaardigheden gestuurd. Als we die nu teruglezen hebben we voor deze 14 dagen al indrukwekkend veel gezien en gedaan. Ook veel niet en daarom de belofte dat we terugkomen.

Ingbert heeft ontzettend veel kilometers gemaakt

Bij de middelste B ligt Somerset West. Van daaruit zijn we alle kanten opgeweest waarvan Cape Agulhas veruit de grootste reis was, ruim 400 km. (Zuidelijkste puntje van Afrika)

Van heel zuid Afrika hebben we maar een puntje gezien.

Links rijden, echt niet makkelijk. Dat we terugkwamen van Bettysbaai stopte Ingbert na de slagbooom en liet mij achter het stuur gaan zitten, doodeng, maar als een beginnend rijder in een ongevaarlijke situatie. Weinig verkeer, geen zijstraten en nog 1 keer door een hek.

Doodeng, ook de pook zit aan de verkeerde kant.

Aan het eind toch zelf gereden.

Arie heeft de auto van Ome Dick in de garage gezet. Ook een hele toer om voldoende ruimte open te laten om rechts uit te stappen.

Beddengoed afgehaald en koffers klaar om in te pakken.

Op weg naar Chatters, de Helderberg is weer uit de wolken vandaan.

Wederom eten bij Chatters. Het is daar goed vertoeven, eten is goed en mooie ambiance. En weer komt Deon, de eigenaar, bij ons zitten.

Deon roept iemand van de bediening want we moeten er allemaal op.

Lag is vir jou siel, soos seep vir jou lijf.

En dan gaan we terug naar huis met een zak vol gekregen koekjes, heerlijk met chocola.

Thuis weer verder met koffers pakken en vervolgens nog even naar de Mall, Vergelegen plein. Laatste inkopen en bedankkaartjes voor alle gastvrijheid en voor het links rijden.

We hebben nog wat tijd over, dus gaan we roze koeken bakken, eigenlijk oranje, de smaak is hetzelfde.

Nu begint het grote wachten. Ingbert komt 20.00 uur naar om ons het vliegveld brengen.

Bedden weer vrij voor de volgende gasten.

Op naar het vliegveld, volle maan op de achtergrond.

Inmiddels zijn de koffers al afgegeven en zitten nu nog even aan een bakkie. Weer terug naar huis en maandag weer gewoon aan het werk.

We’ve been there, seen that done that.

Ses’fikile: we zijn aangekomen.

South Africa, we come again.

Arie en Ellie

Franschhoek

13 december 2024

Het verkeer is, behalve dat ze links rijden, af en toe een puzzel, vol met overtredingen, gemakzuchtig en auto’s die nooit gekeurd worden.

Omdat de taxibusjes allemaal dezelfde logo’s hebben denk je al gauw dat ze van dezelfde organisatie zijn. De Afrikaanse vlag vooraan en de kleuren daarvan waaieren naar achteren uit. Blijkt het toch weer anders te zijn. Ze worden als taxibusjes verkocht, compleet met bestikkering, je kunt daar verder geen inspraak in hebben. Nu zie je op elk busje een eigen adres en telefoonnummer. Mogen ze er mee rijden met een extra personenvervoersdocument tot zeggen van 18 personen, zijnde geen busrijbewijs. En soms zie je de taxi’s echt zo vol zitten.

Er rijden veel dezelfde taxi’s, bij sommigen zo goed als mogelijk de bestikkering er weer vanaf gepeuterd.

Net als mensen die achterin een open bakkie zitten, geen gordels of andere veiligheid. Deuren achter of klapramen die open staan tijdens het rijden. Verroeste wagens, geen spiegels of verlichting. Zo kunnen we de lijst nog langer maken. Mensen die met verkoopwaar bij verkeerslichten midden op straat staan, met folders of bedelen om brood of geld. Zo streng zijn we in Nederland gelukkig wel. Voor ieders veiligheid.

Patty is de hulp die 1x per week komt schoonmaken. We hadden verleden week al kennis met haar gemaakt.

Niet meteen aan het werk maar eerst lekker mee eten als traktatie voor het slagen.

Keuze op de vroege ochtend is een broodje hamburger.

Thuis zitten we nog even in de tuin voordat het te heet wordt.

Appje van Ingbert om een tochtje te gaan maken.

Vandaag dan naar Franschhoek. Dit hadden we al eerder willen doen toen we naar Paarl waren, helaas hadden we toen tijd tekort. Nu in de herkansing.

Van grote diepte waar het water stroomt tussen de hoge bergen.

Het is echt jammer dat alles wat we zien, voelen en beleven niet uit te leggen is. Ook filmpjes en foto’s schieten vaak te kort. Toch een kleine impressie.

De Franse invloeden zijn hier volop te zien.

Het weer is prachtig en de omgeving ook. Helaas is het ook een toeristische attractie. Aangezien het hier nu (school) vakantie is, stikt het van de mensen. We besluiten om dan niet hier een bakkie te doen maar een stukje verder.

Farm met alle soorten bessen en restaurant.

Een aantal maanden geleden is er veel regen gevallen. Je kunt aan de bruine strepen op de bergen zien hoe erg de schade is. En dat op veel plekken. Overal is onderhoud gaande van stukken steen en zand op de wegen of hele stukken asfalt weggeslagen.

In de avond wordt er nog vis en chips gehaald en kunnen we al inchecken voor de vlucht naar huis.

Arie en Ellie

Bettysbaai

12 december 2024

Er komt een appje van Ingbert of we ook nog naar Bettysbaai willen. Natuurlijk. We zijn er nog nooit geweest alles is nieuw. We gaan eerst richting Gordonsbaai en uiteindelijk via de R44 langs de kust richting Bettysbaai.

Op de parkeerplaats komen we de eerste pinguin al tegen.

In 1982 kwam er voor het eerst een paartje pinguins in de baai en legden daar een ei. Ze vertrokken weer en een half jaar later kwamen ze weer terug met meer pinguins. Nu is het een hele grote kolonie. Gewend aan mensen en weinig last van andere roofdieren.

De rotsen voor de kust maakt dat de pinguins hier rustig kunnen zitten.

Als jonge pinguins geboren worden krijgen ze de eerste 80 dagen eten van de ouders. Daarmee worden ze vetgemest. Vervolgens gaat hun verenvacht veranderen. Dat duurt ongeveer 3 weken. Dat kunnen ze alleen maar afwachten en gebruik maken van de vetreserves. Op de foto zie je de verandering van hun verentooi.

De nestkasten hebben een lage ingang en hoge achterkant. De pinguins kruipen er in en kunnen dan gewoon binnenin staan.

We kunnen nog een heel eind naar het einde van de baai lopen.

De pinguins zijn niet de enige vogels die hier broeden.

De rotsen zitten vol met pinguins maar de branding er achter is prachtig.

Poeltjes waar de pinguins heerlijk in kunnen zwemmen.

Hoe het vorige filmpje gemaakt is van de twee pinguins links in beeld.

We kunnen er geen genoeg van krijgen. Toch zijn we zelf ook toe aan een bakkie.

Kipschnitsel met sla en slappe patat. Alles was erg lekker behalve de patat.

Bij het verlaten van de parkeerplaats ff checken.

Langzaam weer terug rijdend stoppen we bij Rooi Els.

Vervolgens verder terug ook gestopt bij de haven van Gordonsbaai.

Een haventje waar ook onze boot niet zou misstaan. Alleen even 10.000 km omvaren.

Lange pier om de golven tegen te houden.

Veel haventjes zijn er niet in False bay.

Als afsluiting van de dag een Braai bij Ingbert.

Met al dat eten ga ik voorlopig niet op de weegschaal staan.

En dan is ook zomaar deze dag weer om. Nog 2 nachtjes en is de pret weer over.

Arie en Ellie

Helderberg

11 december 2024

Voor de verandering weer een ontbijt bij chatters gegeten. In een ander hoekje, nog steeds dezelfde lekkere breakfast. Ook de eigenaar komt uiteindelijk nog even gezellig erbij zitten.

Eten bij Chatters raak je snel aan gewend.

De prijzen van het uit eten gaan zijn voor ons ongelooflijk laag, dan kun je nog eens een keer extra gaan.

Vandaag gaan we nog een keer bij Ingbert op bezoek. Dit keer gaan we er een wandeling maken. Ome Dick blijft in het bezoekerscentrum en wij krijgen een plattegrond mee met verschillende paden.

Via kleine paadjes gaan we een klein stukje de berg op.

Ook hier allerlei planten en struiken die ons vreemd voorkomen.

Als je deze dichterbij bekijkt lijken het net kleine beestjes die je aankijken.

We vinden ook nog een uitgebloeide King Prothea. Deze bloeien om deze tijd van het jaar niet meer.

Voorbeeld uit een boekje. Deze bloem is ook één van de Nationale trots van Afrika

Er zijn verschillende soorten prothea’s. Maar ook deze zijn uitgebloeid.

Iets hoger op de berg weer een prachtig uitzicht op Somerset West, de False Bay en het laatste stuk van de Hottentots Holland.

Door Ingbert opgezocht en vond ook dat de Freesia en de Watsonia veel van elkaar weg hebben

Zo hebben we een heerlijke wandeling gemaakt door dit mooie reservaat. Morgen zijn we uitgenodigd voor een braai en gaan daarvoor boodschappen doen. Een bestaande Mall, Vergelegen Plein, is verder uitgebreid, zit de supermarkt Checkers nu op een nieuwe plaats en hebben we deze bezocht.

Ook Noodles de hond werd gebracht om op te passen. Lekker thuis gegeten en eindelijk tijd om de blog weer bij te werken.

Arie en Ellie.

Tafelberg

10 december 2024

Onderweg is in de verte de Tafelberg te zien.

De tafelberg is niet zo plat als het lijkt. Die vorm is maar van één kant te zien. Op bovenstaande foto zie je aan het begin een punt, dat is een los gedeelte voor de Tafelberg en heet Devils point.

In Milnerton staat een nog werkende vuurtoren.

Dit punt, restaurants, souvenierwinkels, strand en zee, is de meest platte kant van de berg om te zien en in Milnerton bestempeld als Tablemountain View.

Ook de keerzijde is hier te zien. Afscheiding tussen huizen en strand. Veel huizen staan hier, ondanks het magnefieke uitzicht, leeg.

Met het geluid van de denderende golven en wind, op het terras zitten om iets te drinken.

Het is niet druk op het strand.

We blijven maar sponzen van het mooie uitzicht.

Verder naar Kaapstad zelf. We hebben in de parkeergarage nog net een plekje gevonden.

Een mooi optreden.

We wilden graag de havens van Kaapstad zien.

De havens heten V&A Waterfront. V voor Queen Victoria en A voor Alfred, haar zoon. Dit was in de 19e eeuw. Alfred heeft toen een nieuwe haven gerealiseerd voor Kaapstad. Deze is haven is inmiddels al weer verder uitgebouwd, nieuwe kades er bij en heeft nu ook een grote overslaghaven.

Hier staan 4 beelden van bekende mensen die een Nobelprijs gekregen hebben.

Kip piri piri. Uitzonderlijk lekker eten bij het Kapstadt Brauhaus zeker een aanrader.

Een rondje varen door de haven. Met onze eigen boot zullen we hier nooit komen.

We zitten vooraan en het mooiste uitzicht.

Op de achtergrond is de tafelberg te zien.

Grote en kleine schepen. Op de achtergrond een reuzenrad.

Onder de Swingbrug doorvaren, een draaibrug.

Tot deze hoogte met de auto, wat een waanzinnig uitzicht over Kaapstad

De gondel waar we mee naar boven gaan. Tijdens de rit draait de gondel rond.

Het uitzicht wordt steeds mooier, met niet echt helder weer.

Hiertussen staat ook de auto van Ingbert.

Bovenop de Tafelberg. We kijken boven de wolken uit.

Fotogenieke plaatjes. De bovenzijde is verre van recht.

Een Agama, Dassie, Oranjeborst suikerbekkie en Rooivlerkspreeu. Dieren die bovenop de berg leven.

De foto’s zijn door onszelf gemaakt. Je vraagt je af hoe ze het zo hoog kunnen overleven.

Prachtige plantjes. Heeft iets weg van de Freesia maar is een Watsonia.

Proberen scherp te stellen en stil te houden.

We lijken net toeristen en zijn zeker niet de enige Nederlanders.

Selfie. Op de achtergrond links boven Robbeneiland. Achter Ingbert Kaapstad.

Het begint al behoorlijk fris te worden, we hebben er rekening mee gehouden.

De wolken hangen boven het zeewater, daaronder de zee en de lichtjes in Kaapstad.

Weer naar beneden. De lichtjes van de haven en links ook het reuzenrad.

Kaapstad zo ver het oog reikt. Achter de muur is dan richting Somerset West. Ongeveer 40 km en toch is het een voorstad van Kaapstad.

We hebben de hele dag zoveel indrukken gehad, veel te veel foto’s gemaakt. Maar de mooiste staan in deze vlog. Dit was een dag met mooie highlights. Het heeft deze vakantie nog onvergetelijker gemaakt.

Arie en Ellie

Verkleur-mannetje

9 december 2024

Rustig de dag begonnen als we een berichtje van Ingbert krijgen om te gaan ontbijten op een wijnfarm. We rijden naar zijn huis om gezamelijk heen te gaan.

We moeten eerst even in de tuin komen kijken. Daar zit een verkleurmannetje die we moeten zien.

We rijden dan naar de wijnfarm Somerbosch.

Auto weer in de schaduw. Op de achtergrond de achterzijde van de Helderberg.

Allemaal alweer een heerlijk ontbijt in een prachtige omgeving.

De schoonzoon van Ingbert, Greg, heeft zijn Phd gehaald, in simpel gezegd, hernieuwbare energie. Dit word rechtstreeks uitgezonden omdat hij nu in Johannesburg is. De hele ceremonie duurt lang maar van Greg kunnen we net drie foto’s maken en is het alweer voorbij.

Krijgt een klap op zijn hoofd en het is voorbij. Geen idee wat dit voor ceremonie is, maar het is een mooie afsluiting

De zoetste en lekkerste aardbeien ooit. Daar nemen we 2 kilo van mee.

Heerlijk in de tuin met het zonnetje. Dat is zeker geen straf

Onderwijl krijgen we visite. Ingbert komt nog langs met zijn kleinkinderen.

Arie en Ellie.

Zondagsweetjes

8 december 2024

Al vroeg een berichtje van Ingbert, zo lief. Hij heeft opgezocht wat dit voor ons onbekende plantje is.

Mocht je het willen weten, dit is een kegelstruik of leucadendron die deel uitmaakt van de Protea-planten van het Fynbos-bloemenrijk 🧡

Leucadendron is een geslacht van ongeveer 80 soorten bloeiende planten in de familie Proteaceae, endemisch in de Kaapprovincies en KwaZulu-Natal in Zuid-Afrika, waar ze een prominent onderdeel zijn van de fynbos-ecoregio en het vegetatietype.

Wanneer je hier een auto hebt, krijg je daarbij je eigen nummerbord. De letters van de plaats waar je woont en daarbij een nummer. Koop je een nieuwe auto dan wordt het nummerbord overgezet. Verhuis je naar een andere plaats dan krijg je wel een nieuw nummerbord. Tegen (veel) bijbetaling kun je met goedkeuring een eigen plaat laten maken. Zo is Ingbert verhuist vanuit Durban naar Somerset West en mocht de plaat met REV-ING WP behouden.

Dat WP is ook leuk. Ze wonen hier op de West Kaap. Maar WP staat voor Western Provence. Als je West Kaap vertaald naar het Engels, is dat West Cape. Maar de afkorting WC wilden ze niet op het nummerbord. 😁

CFM zijn de letters voor Somerset West. Maar daar heeft Ome Dick een andere vertaling voor. City For Millionairs. Met de hoeveelheid Randen die er voor de huizen betaald moet worden, klopt dat ook wel.

Rond 10 uur gaan we op pad naar het ochtendontbijt. We gaan hiervoor weer over Sir Lawrys pass.

Dit keer eten bij The Orchard, de Orchidee.

Een Farm stall met een paar winkeltjes er in.

In de tuin kun je ook heerlijk buiten eten. Er staan hele mooie beelden.

Bij een andere Farm Stall nog Mosbolletjes gekocht.

Als we richting huis rijden zit er langs de snelweg een aap en later een tweede op de vangrail.

Thuis genieten we van de zon maar al gauw wordt het te heet en vluchten we de schaduw in.

We kijken nog wat Nederlandse vlogs terwijl het buiten behoorlijk begint te waaien.

Later eten we de mosbolletjes met boter of smeerkaas nadat ze eerst 5 seconden in de magnetron opgewarmd zijn. Vers warm brood, heerlijk.

Een soort breekbrood, alleen nog lekkerder.

In een hoekje zagen we vorige week ineens twee poepjes boven de airco zitten. Een uitvergrote foto bracht geen antwoord wat dit was.

De poepjes bewogen van plaats en nu 6 dagen later zie je dat ze gegroeid zijn.

We weten nu mede dankzij Ingbert, dat het twee Songololo’s zijn, Afrikaanse duizendpoot, en zeker 33 cm lang kunnen worden.

Dat gaan we komende week niet meer meemaken. Gelukkig andere leuke momenten nog wel.

Arie en Ellie.

Spice Route

7 december 2024

Net na 10 uur komt Ingbert ons weer halen. Plan is om de Spice Route te gaan doen. We rijden eerst naar Stellenbosch, bekend om de wijnen en als universiteitsstad. Ook hier zie je nog de oude bouwstijlen naast de moderne gebouwen. Daarna door naar de volgende stop.

De auto wordt lekker in de schaduw van de bomen geplaatst.

In de eerste winkel al meteen de heerlijkste zoete lekkernijen, de Turkisch delight, Turks Fruit, een lekkernij uit Turkije van vierkante snoepjes met verschillende kleuren en smaken.

Kijken naar het bier, nog niet drinken, daar is het veel te vroeg voor.

Hier is de machine te zien die de chocolade maakt/mengt.

Heel veel chocola om uit te kiezen. 10 rand per stuk. Ofwel € 0,50 cent per hapje.

In de oude pastorie wordt heerlijke fudge en ijs gemaakt. We raken met deze mensen aan de praat. Ze hebben hier ook eigen smaak ijs gemaakt, en ach laten we eens gek doen.

Melktartijs en salted caramelpopcornijs. Het was echt heerlijk, iets om zelf thuis ook te maken.

Toe aan een bakkie krijgen we het laatste vrije tafeltje.

De tafel staat op de mooiste plaats die je maar bedenken kunt. Wat een formidabel uitzicht. Op de achtergrond is Simonsmountain.

Simon van der Stel was de eerste gouverneur van Kaap de Goede Hoop. Geboren in 1639 tot 1712. Zijn naam komt in verschillende vormen terug waarvan voor ons Simonsmountain en Stellenbosch. Hij was geïnteresseerd in botanie, het aanleggen van wijngaarden en het stoken van likeuren en kan worden beschouwd als een van de grondleggers van de wijnbouw in Zuid-Afrika

Via een zandweg rijden we naar Paarlrock.

Nog vele kilometers naar boven met dit gehobbel.

Halverwege op de berg staat een Taalmonument voor de Afrikaanse taal.

Onderweg stoppen we voor de fantastische views.

Steeds hoger en hoger richting Paarlrock.

Wat hier opvalt is dat er zoveel grote stenen boven op de berg liggen. Er schijnt in een heel ver verleden veel steen gewonnen te zijn met springstoffen.

Als we deze proberen om te rollen zie je pas hoe groot ze zijn.

Op de achtergrond een deel van de zandweg die we gereden hebben.

We zien hier ook mensen hoog boven lopen, wij zien er geen heil in, en gaan terug.

In juli 2012 werd deze waterfabriek geopend. De kleinere rotsblokjes zijn onder andere ook door Ome Dick op de gevel geplaatst. Daarvoor moesten eerst de grotere rotsblokken die aan de overkant van het pad lagen, in kleinere stukken gebroken worden. En dan was het een hele puzzel om het zo mooi voor elkaar te krijgen.

Hierna zakken we de berg weer af richting Paarl. Via Klapmuts rijden we terug naar Stellenbosch.

Via Stellenbosch terug naar Somerset West. Het is dan al weer 5 uur. Een hele dag onderweg en 125 km afgelegd. Thuis is ook Noodles de hond, die wordt later door Paul en Rebekah opgehaald. Een heerlijke pan macaroni en sla in elkaar gehusseld. Voetjes weer hoog en nagenieten.

Wat een fantastische zaterdag.

Arie en Ellie

Klusdag

6 december 2024

Omdat het hier smorgens al heel vroeg licht is lijkt uitslapen hier niet te lukken. Arie is gelukkig al weer helemaal opgeknapt. We gaan met z’n drieën naar de Bonheur, de tweede zaak van Chatters. Deze is veel moderner ingericht en draait pas een paar maanden.

Toch erna nog even naar Chatters. De eigenaar komt even gezellig bij ons zitten.

We hadden al wat inkopen gedaan en nu samen met Ingbert aan de slag. Eerst een beugel in de douche.

De barkrukken zijn te hoog voor de eetbar, overleg hoeveel cm er vanaf gehaald moet worden.

De auto staat buiten in de regen. Wij staan droog in de garage.

9 cm er af gezaagd lijkt meteen goed te zijn.

Extra schroeven er in voor meer stevigheid.

Zit lekkerder en toont beter. Later zullen ze nog een kleurtje krijgen.

Hadida of hadada.
Voor het geluid dat deze vogel maakt, klik op https://m.youtube.com/watch?v=jSEGZrS2LIU

Door deze vogels worden we ook gewekt. Nu kwam er zo ineens eentje door de straat lopen.

Stukje Zuid Afrika.

Dan is er zomaar weer een dag om. Inmiddels zijn we hier alweer een week en zit de helft er op. Gaat veel te snel.

Arie en Ellie

Im Eimer

5 december 2024

De dag begint anders dan gepland. We zouden de Spiceroute gaan doen. Helaas in de nacht wordt Arie niet lekker en heeft een liefdevolle relatie met het toilet. De route wordt afgeblazen en Ome Dick en ik gaan wederom uit eten en ook Ingbert komt aanschuiven. Arie blijft lekker op bed liggen.

We gaan wisselen, Ome Dick naar huis en Ingbert en ik gaan nog wat inkopend doen. Weer naar Somerset Mall voor kadokaarten. Morgen is de kleindochter van Ingbert jarig.

Hierna gaan we naar Strand en halen een ijsje bij ‘N ice.

Het is lekker maar door de warmte is het snel eten. Knoeien op het strand is niet zo erg, spoelt wel weer weg.

We gaan ook nog wat klusjes in huis doen, dus naar een gereedschapswinkel. We hebben schroeven nodig maar deze worden apart verkocht. Dus snel rekenen, we moeten er 32 hebben. Ze worden ook echt goed nageteld. Maar het is gelukt.

Tegenover de gereedschapswinkel staat een helikopter op het dak.

Weer thuis voelt Arie zich nog steeds niet lekker. Gelukkig lusten wij nog weleen stuk appeltaart. De cream die we meegenomen hebben blijkt geen slagroom te zijn. Ach het kan ook in de koffie.

We gaan nog maar een middagdutje doen, het was tenslotte een korte nacht. Daarna denken we na over het avondeten en krijgen we een berichtje van Rebekah en Paul of we komen eten. Dat is mazzel hebben en gaan op weg naar restaurant Im Eimer, ofwel: in de emmer.

Onderweg zien we veel wolken en zijn de bergen bijna onzichtbaar. Morgen schijnt een regendag te gaan worden.

Nog wat peper op de mash patatoes met braadworst. En heerlijk spare-ribs en sticky-chicken met patat.

Verder geen foto’s gemaakt helaas maar wel de kleine Harvey zijn flesje gegeven.

De lucht ziet er dreigend uit. Het rode autootje is van Rebekah.

Thuis zit Arie weer op de bank en heeft al weer wat praatjes. Gelukkig maar.

Vlak voor het naar bed gaan loopt er nog een beest door het huis.

Blijkt een kakkerlak te zijn. Het beest heeft het helaas niet overleefd.

Arie en Ellie

Triggerfish

4 december 2024

Vandaag weer een beetje rustig opstarten. We beginnen met het bakken van een appeltaart. Ome Dick is even naar vrienden.

Rond 1 uur gaan we naar een natuurreservaat waar Ingbert als vrijwilliger op de woensdag werkt.

Het weer en de omgeving maken alles zo mooi.

We worden vriendelijk ontvangen door Ingbert, die hier de bezoekers ontvangt en wegwijs maakt.

Mooi plekje om uit te rusten en wat souveniers te kopen.

Het park is mooi en goed onderhouden. Een lust voor het oog. Hierna rijden we verder naar Vergelegen.

Wat wel jammer aan de omgeving is, dat veel huizen/estates achter hoge muren staan. De straten worden er niet mooier op. Het is helaas een noodzakelijk kwaad.

Wederom een prachtig park, hier wandelen we door een haag van bamboe.

Het koloniale huis waar we even een glimp naar binnen werpen, is in 1700 gebouwd. Meteen daarna te horen gekregen dat we vanwege de schilderijen geen foto’s mochten maken. Ook niet zonder flits.

De binnenkant van het restaurant, een echt Engelse stijl.

Zo mooi ziet het heerlijke gebakje er uit.

Er staan 5 van die oude joekels naast elkaar. Ook uit 1700?

We gaan weer naar huis, later op de dag komt Ingbert nog even langs, we hadden hem appeltaart beloofd. Natuurlijk worden er meteen weer plannen gemaakt voor de volgende dag. Maar vandaag gaan we uit eten bij de Triggerfish.

Onderweg stoppen we bij het strand, het is hoog water.

Op de achtergrond de Hottentots-Holland gebergte waar we zondag om-en overheen gereden hebben.

De nummers van de kaart komen overeen met de biertjes, het wordt echt een proefplankje.

Arie en Ingbert konden beide niet kiezen.

Live muziek op de achtergrond. Op de eerste woensdag van de maand hebben ze daar een “open mic” Wij hadden bij een enkeling het gevoel om de radio op een andere zender te zetten. 😖

Het eten is heel divers, sticky chicken, dutch bitterballen, triggerburger en pizza.

De Triggerfish ligt werkelijk in niemandsland. Geen idee hoe mensen dit ooit gevonden hebben. Er schijnt voorheen een oude kruitfabriek gezeten te hebben.

Rond 9 uur gaan we richting huis. Voldaan met eten maar ook voldaan met wat we vandaag allemaal gezien hebben.

Het is zo moeilijk om alles in een foto te vangen, en het dan op dezelfde manier te laten overkomen zoals wij het nu ervaren. Een land met veel tegenstellingen, maar (bijna) altijd zon en een prachtige natuur.

Ons geniet het.

Arie en Ellie

A perfect mistake

3 december 2024

Plan vandaag is Kirstenbosch en Kaapstad. Helaas miesert het wat en Kirstenbosch is een botanische tuin en besluit Ingbert om via de Baden Powell drive te rijden. Een mooie weg alsof je dwars door de duinen rijd. Zo komen we ook langs Kayelitsha. Een zwarte woonwijk, een triest gebeuren.

Jammer dat ze de berm ook als vuilnisbelt gebruiken.

Toch zie je bij elk huisje dat ze elektra hebben, een sateliet op het dak en allemaal een mobiel. Later zien we ook stenen huisjes, maar ook hier weer golfplaten hokjes er omheen.

We rijden nu langs de andere kant van False Bay

Genietend van alle mooie natuur om ons heen rijden we door naar Muizenberg. Op afstand als je hier naar de berg er boven kijkt lijkt het inderdaad op een muis. Weet je meteen waar de naam vandaan komt. We rijden nog verder naar boven naar een uitkijkpunt.

Ver aan de overkant waar we eerder gereden hebben de bergen om False Bay. Plateau onderop heeft ooit een kanon gestaan.

Op dezelfde uitkijk maar dan links is het strand van Muizenberg

Hierboven op de klip staat een uitkijkpost. Ze houden hier in de gaten of er geen haaien en/of orca’s zwemmen. Daar hebben ze een heel vlaggensysteem voor.

We rijden via Boyes Drive nog een stukje hoger met nog meer uitzicht. Ingbert weet nog een mooie gelegenheid om even wat te gaan drinken. Casa Labia. Dus weer terug naar Muizenburg.

Helaas blijkt dit jammer genoeg gesloten te zijn.

Er tegenover staan borden met bijzonderheden.

Plan wordt gewijzigd. We lopen een stukje terug om te zien of er nog een gelegenheid is voor een bakkie en lopen langs het stationsgebouw. Dat is een tijd buiten werking geweest omdat veel onderdelen ervan gestolen waren. Inmiddels is dit gerepareerd en rijd er nu een soort sprinter.

Veel panden hier hebben een koloniaal uiterlijk. Zo ook dit gebouw. We kijken elkaar aan en gaan naar binnen. Het heeft een hoog jaren 60 gehalte. Toch vriendelijke mensen die ons verwelkomen. Er staan veel verse kruiden, potten met gedroogde bonen en het menu is veel vegan. We hoeven alleen wat te drinken. We gaan lekker op de veranda zitten. Nadat onze bakkies gebracht zijn komen we in gesprek met één van de dames. Ze zijn niet alleen hier als restaurant maar er zijn er nog een paar. Ze verzorgen ook gemiddeld 300 heel goedkope maaltijden per dag voor de minder bedeelden.

We kopen 4 muiz coins voor 15 rand per stuk om 4 maaltijden aan anderen te geven. Dit is omgerekend € 0,75 cent per stuk.

Ook zijn er diverse kookmogelijkheden. Je mag er zelf komen koken. Eerder is er een ander Nederlands echtpaar geweest dat één dag hutspot gemaakt heeft als maaltijd van de dag. Wat een mooie gedachte en wat leuk dat we hier onverwachts zonder plan binnen gelopen zijn.

Omdat keren vanaf waar we geparkeerd staan geen optie is vanwege het drukke verkeer, rijden we gewoon nog een stuk verder en komen dan bij de haven van Kalkbaai. Altijd leuk.

De robben zwemmen hier vrij in de haven. Genietend van het zonnetje.

Natuurlijk lekker gebakken vis eten. Gefrituurde snoek en kleffe patat.

Uiteindelijk zijn we nog doorgereden naar Fish Hoek. Leuk al die namen die toch wat verbasterd Nederlands zijn.

Dan word het al weer tijd om de weg terug te gaan.

De achterkant van de Tafelberg en op het eind Devil’s Peak

Als we thuis zijn zit er 132 km op. Maar wat was het weer een prachtige dag. We hebben prachtige vergissingen gemaakt en we love it when a plan comes together. En zeker omdat we eigenlijk geen plan hadden.

Een grote kleine verrassing, Harvey, van Paul en Rebekah, 9 weken jong.

Zo is er weer een dag om. Uitrusten, nakletsen, Milktart eten en genieten van mooie herinneringen.

Baaie dankie Ingbert en Ome Dick.

Arie en Ellie.

Rustig dagje.

2 december 2024

Een rustiger dagje. Lekker kunnen uitslapen is toch nog vroeg wakker worden. We gaan weer buiten de deur eten, lekker, niet al te duur en gezellig.

Mooie omgeving, koffieshop Laurendsford.

Een omgeving met veel beelden om rond te wandelen.

Als we uitgegeten zijn gaan we via omwegen, langs voormalige woningen door de wijken als sightseeing. Daarna door naar de Somerset Mall. Deze is een kilometer lang, genoeg te zien nog veel meer te koop. We hebben daar wat boodschappen gedaan om thuis te koken.

Het huis waar we nu verblijven staat in een beveiligde wijk. Dat is hier heel gebruikelijk, er wordt veel gestolen. Dus telkens als we ergens heen gaan of terug komen, gaan we door hekken heen.

De hekken openen automatisch met een speciale sticker op het raam.

Noodle is lief en makkelijk om op te passen.

Noodle is de hond van Rebekah (kleindochter van Dick) en Paul. Die gaan we nog een keer zien met hun nieuwste telg Harvey, de eerste achterkleinzoon.

Dit keer gewoon thuis gekookt en een rustige avond gehouden. Morgen staat Ingbert weer voor de deur om Kaapstad te gaan verkennen.

Groetjes vanaf een zonnig Somerset West

Arie en Ellie

Cape L’ Agulhas

1 december 2024

Om 8 uur komt Ingbert ons halen, we gaan naar het meest zuidelijke puntje van Afrika.

Als je verder gaat krijg je natte voeten.

Allereerst gaan we via Sir Lowry’s Pass, en daar krijgen we direct het mooiste uitzicht over Somerset West en de rest. Adembenemend.

Somerset West wordt door omringt door bergen

Op de achtergrond is de Helderberg, de rest wordt Hottentots-Holland genoemd.

Onverwachts een kraanvogel in beeld. Nationale trots van Zuid Afrika.

Bakkie koffie en Thee bij Suntouched in Napier.

Blijkt dat Ingert ook nog nooit op Cape L’ Agulhas geweest is. We gaan het samen ontdekken.

Met malvapudding. Malva betekend iets als marshmellows maar daar smaakt het niet naar. We heel lekker met ijs.

Midden in een maaiveld lopen twee springbokkies. Zeldzaam en ook Nationale trots.

We weten dat we een paar uur in de auto zitten voor we er zijn, maar als we dan eindelijk op plaats van bestemming zijn is het zicht op de rotsen en het water adembenemend.

Je kunt met de auto helemaal tot het water, prachtig.

Reverent (Dominee) Ingbert. Alhoewel hij nu met pensioen is maar wel nog als vrijwilliger werkt. WP staat voor Western Province.

Wat een pracht, zeker dat blauw gekleurde water.

Stukje oceaan

Hier zie je goed hoe de berg “gevouwen” is wanneer de rotsen omhoog geduwd worden.

Een van de vele uitkijkpunten bij False Bay

Het lijkt een klein stukje maar wat was het een prachtige rit, mooie vergezichten. Links rijden nog steeds aan wennen, blij dat we Ingbert als ervaren chauffeur en vooral als verteller en vraagbaak bij ons hebben.

Als we thuis komen is het al na 8 uur, een lange dag, maar wel een hele mooie met weer veel nieuwe herinneringen.

Arie en Ellie.

Vakantie einde

2 september Maandag.

Vrijdag namiddag komen er voor onze boot twee jongedames in een kano aanleggen. Ze zoeken een plekje uit op het gras achter het groen waar ze een piepklein tentje opzetten. Dan zitten ze even achter onze boot op de steiger mee te genieten van de ondergaande zon. Als ik er een foto van maak zie ik één van hen met een toiletrol lopen. Dat begroot me en zeg dat ze bij ons aan boord van de toilet gebruik mogen maken. Dit werd direct aangenomen. Dan raken we met ze in gesprek, komen ze een bakkie thee drinken en is het zomaar gezellig. Het zijn twee zussen die samen nog een leuk weekendje wilde hebben maar een minimum aan spullen mee konden nemen in de (gehuurde) kano.

De dames gaan met twee extra slaapzakken de deur uit en de belofte dat ze in de ochtend weer een kopje thee mogen komen halen. Dat wordt uiteindelijk ook nog een broodje kaas erbij en wat pruimen. Wij zijn toch nu van alles op de boot aan het opmaken. Rond half 11 gaan ze weer verder. We hebben ze geen garanties gegeven voor de volgende overnachting. Zelf genieten we nog een rustige dag en en weer een mooie zonsondergang.

Zondag wordt het weer warm. Het bootje er nog even afgehaald en een rondje gevaren. Na afloop het bijbootje schoongemaakt. Klaar voor de winterstalling.

Ook op zondag een prachtige zonsondergang

Maandagochtend, uitgeslapen, maar dan uiteindelijk de motor gestart voor het laatste deel van de reis.

Sluis bij Terherne. Als we halverwege de sluis zijn, komt de eerste onweersknal. Hartverknettering, maar het was ook de enige.

Bij Camping de Potten begint ineens het alarm te loeien. Eerste maandag van de maand. Het is 12 uur.

Ons plekje is vrij en we hebben nieuwe buren. Maar zijn oude bekenden.

Dan nog een paar cijfertjes, persoonlijk door Arie allemaal uitgerekend.

We hebben 960,48 km gevaren, met totaal 113,8 draaiuren van de motor. Er is 625,9 liter brandstof verbruikt, met een gemiddelde van 5,5 liter per uur. De tank zit nu weer helemaal vol voor het volgende seizoen.

De winterstalling is dit jaar weer in Den Helder, dat zal dan vanuit Sneek het echte laatste tripje zijn. Wat hebben we een prachtige vakantie gehad. Mooie herinneringen gemaakt en zien al weer reikhalzend uit naar volgend jaar.

Ahoy, Arie en Ellie.

Tanken

30 augustus, vrijdag.

Gisteravond was het behoorlijk mistig. Vanmorgen was dat ook te merken aan de hoeveelheid vocht. De beslagen ramen binnen en buitenkant en het natte gras. Volgens de weerberichten lijkt de vrijdag een mindere dag te worden.

Vrachtschip wat achteruit vaart naar het Prinses Margrietkanaal met een gangetje van 3,5 km p/u.

Het is bijna over met de vakantie, dan wordt de boot afgetankt voor de winter. Dat we niet de enige zijn is wel te zien. Gemiddeld is toch wel een tanktijd van 15 tot 30 minuten. Achteraan aansluiten dus.

Mocht er iets gebeuren kunnen de hulpdiensten ons altijd vinden. PR04L.

Hier blijven we ook 2 nachten liggen, lekker goedkoop 😇 na het tanken.⛽️ Maandag gaan we richting de haven, einde in zicht.

Hoe oud de huidige navigatie is, weet ik niet meer, maar zeker 8 tot 10 jaar ongeveer. Aangezien hij er nu af en toe mee uitschijd, wordt het tijd voor een nieuwe. Mooi aan het begin van de tijd dat er weer gewerkt moet worden. Werken, eigenlijk zou er nog niet aan gedacht moeten worden. Maar de agenda loopt al weer vol. Dat is mooi, je hoort me niet klagen. Toch gaan we nog een paar (laatste) dagen genieten van het mooie weer.

Ahoy, Arie en Ellie

Akkrum

28 augustus, donderdag

Heerlijk uitgeslapen. Het weer is een stuk koeler maar wel aangenamer. We varen dit keer maar een heel klein stukje.

Weer weg van de geheime eilandjes, dwars over het Sneekermeer.

Net aan een uurtje gevaren. Hier willen we gaan kijken voor een ander bijbootje met een aluminium romp. Er zijn zo ontzettend veel soorten, maten, materialen en prijzen zoek daar maar eens de beste uit.

Hier in Akkrum is een bootcentrum met een grote showroom. De fietsen gepakt en polshoogte genomen. Zo word je weer een stukje wijzer en kunnen we nog gerichter gaan zoeken. Daarna met de fietsen nog wat door het dorp heen gegaan en langs een paar highlights. Aan boord nog een keer meten, wat kan er nu wel of juist niet. We hebben nog veel te veel vraagtekens. In de avond nog wat vlogs gekeken, zijn we daar ook weer van op de hoogte.

Ahoy, Arie en Ellie.

Geheim eiland

28 augustus Woensdag

We zijn nog een dagje langer in Lemmer blijven liggen. De Mirage verdient een nieuwe tent, dus gaan we op zoek naar een goede zeilmaker. In de middag is iemand van een zeilmakerij uit Lemmer aan boord geweest, geluisterd naar onze wensen en binnenkort krijgen we een offerte. Zo gaan we ons verder orienteren. Plaatsen van de tent word pas 2025, zo vol zitten ze al. Vroeg in de avond kwam Wieger even op visite, een collega instructeur, nu eens niet alleen over werk praten.

Vertrokken uit Lemmer. Het Prinses Margrietkanaal op.

Je ziet deze Marrekriteplekken bijna niet. Als je goed kijkt zie je soms net een dak of mast van een boot.

De drie eilandjes staan wel op de kaart, maar door het snelvaargebied vallen ze niet zo op.

Bij het weerbericht zeiden ze dat het mooi BBQ weer zou zijn. Dat wil je niet tegenspreken.

Op een gegeven moment naar binnen gevlucht voor de muggen. In de kajuit nog zeker 25 moorden begaan. Nog een dikke pil uitgelezen. Zo langzamerhand wordt het weer bedtijd.

Ahoy, Arie en Ellie

De langste dag.

26 augustus Maandag.

Vanmorgen om 10 uur vertrokken. Het is ongeveer 35 km naar Lemmer.

Het “doehetzelf” pontje over het kanaal naar het Waterloopbos.

Eerstvolgende sluis is bij Marknesse. We zien er schepen in liggen, de sluis gaat net voor onze neus dicht. We roepen de sluis op voor een volgende schutting. Geen gehoor terug. Voorlopig even afmeren aan de remming. Daar ook op de aanmeldknop gedrukt, geen reactie terug. De sluis blijft ook laag staan. Na ruim een half uur wachten, waarop?, krijgen we eindelijk rood/groen. Met andere woorden we mogen er ook door, maar de sluis moet dan eerst nog vullen.

Vervolgens door naar Emmeloord en vlak ervoor slaan we af, de 2 bruggen op deze hoek gaan wonderwel snel voor ons open.

Onderwijl pakje door de brievenbus, handig die meldingen.

Bij thuiskomst staat er behoorlijk wat tuinwerk op ons te wachten. 🫣

Weer door naar de volgende sluis bij Lemmer, de polder weer uit. Nu 5,5 m naar boven. Wanneer we daar aankomen ligt de steiger al helemaal vol en kunnen we langszij een ander schip. Dan vaart er een soort ponton voorbij met werkspul. Die gaat dwars voor de sluisdeuren liggen. Met andere woorden “ik ben beroeps en dus heb ik voorrang”. Via een megafoon zegt de sluismeester dat het schip voor de deur weg moet. Dat ze het schutten moeten aanvragen via kanaal 64. Het gesprek gaat verder via de marifoon. Voordeel (of nadeel) is dat iedereen kan meeluisteren. Zo krijgt deze schipper echt de wind van voren, en als hij nog een keer zo voor de sluis gaat liggen, hij dan nooit meer geschut wordt. Afijn, leuk gesprek zo. De boot gaat achteruit, de schepen die nog in de sluis lagen konden er nu gewoon uitvaren. Helaas mocht deze schipper (groot schip) toch als eerste in de sluis, maar kon niet iedereen er in. Waarbij we dus nog een schutting moesten wachten. 😖

Hier vandaan kun je rechtstreeks doorvaren Lemmer in maar wij pakken liever de grote sluis. Hoef je niet door het centrum van Lemmer. Dit is wel mooi en gezellig varen maar ook traag en bij die sluis moet je sluisgeld betalen. Wij varen een stukje door naar de grote sluis.

Maar of de duvel ermee speelt. Er komen op dat moment drie grote vrachtschepen aan. Dat wordt wachten. Als eindelijk de laatste invaart, mogen we toch mee schutten. Na uitvaart en een uur verder kunnen we eindelijk afmeren in Lemmer.

We zijn om 10 uur vertrokken, een stuk van 35,5 km waar we normaal 3.5 uur over zouden doen. We meren om 10 over 4 af, ruim 6 uur later. We zijn gaar.

De zelfgemaakte pizza’s doen het sneller met garen

Ahoy, Arie en Ellie

Waterloopbos

25 augustus Zondag

De nachten worden kouder, de badjas gaat aan als ik op sta. Vanmorgen was het 14 graden. Terwijl ik dit schrijf is het 26 graden. Voelt beter.

Onze buurboot, van Carin en Jelle, is weer in de haven van Sneek thuis. De vakantie is over. We schijnen aan de andere kant ook nieuwe buren te hebben.

Verder heeft ze een heel leuk vaaroverzicht van hun vakantie gestuurd. Gevraagd welke app en zelf ook aan de slag gegaan. Een laatste stuk route gemaakt met wat foto’s, helaas neemt deze blog het niet op en zal ik dit apart sturen.

Afbeelding van een stuk route. Ook na vandaag zijn we nog niet verder gekomen. En om het gratis te gebruiken is er alleen een zeilboot. 🫣

Het waait af en toe nog best, we liggen hier heerlijk, dus blijven we nog een nachtje in Kraggenburg. Kunnen we nog een loopje maken naar het Waterloopbos. Zijn we 2 jaar geleden ook geweest. Best mooi.

Het Waterloopbos is een voormalig terrein voor waterloopkundig onderzoek. Tegenwoordig gebeurt dit in Wageningen en de berekeningen ook meer digitaal. Nu is het vrij toegankelijk om te wandelen.